با احترام به کلمه ی مقدس (( زن )) ...

به کسی که غصه دارم کرد ............................

هی بانو !

نه آمستریس، نه مریم، نه یاکلیا،

هیچ یک را به دار نیاویختند.

که اینسان از استخوان تو چوب دار برپا می کنند ...

هی بانو!

اینجا درنگ نیست تا تَر را از آلایش دردناک خشک بزدایند و آنگاه آتش بیافروزند !

هی بانو!

اینجا محله ای است که شیار جوی کوچه هایش را بر صورت حریر زنان می کنند .

ما سر افکنده ایم ، من .... چه باید گفت؟

هی بانو!

سردابه های متعفن تاریخمان یخچال هایی است که قندیل های سرد وسختش را که درنگ کنی، ساق و ساعد دوشیزگانی راخواهی یافت که هیولای زمستان شان بلعیده و استخوان لیسیده است ..

هی بانو!

من، مرد ...

شرمنده ام که روی زمینی گام می زنم که سنگینی اش برشانه های لخت توست !

هی بانو!

تاریخ را تو پروار کرده ای و اینک تو را به نطفه ی حقارت آبستن می کنند ...

من، شرمسار تو ..

تو، رو سپید همه ی تاریخ مانده ای ...

و من به سواد کال اندیشه ام ایمان  دارم !

Design by : Night Skin

RSS