ديگر آنقدر تحملي ميان كوله بار تقوايم نيست
كه به خيال سخت
از شهوت مليح روحت درگذرم ...
دريغا،
كه پس از اين تكفير
مذهبي نيست كه به چالش ناهدايتي انسان انديشه كند
و شريعتي كه گلوي ضجه هاي بي ناني ام را
به كتابي شاعرانه، به رقصِ طلبه گانِ كف بر دهان، نقره داغ كند
و پيغامبري كه خانه اي برايم از سنگ پي افكند
بنا كند ،
بسازد ...
و هزار حيف
كه خداوندي از آن دست نمانده
كه روبروي قبله فاخر من نماز بگزارد ...
آهای !
نیست کسی که بداند مرا ؟ ................
وارطان بخند !
وارطان بهار آمده خوش باش مِي بنوش !
اينجا اگر چه ديو زمستان لميده است
بر هيكل زمين خود اينبار
پيراهني به رنگ جوهر آزادگي بپوش !
خوش باش مِي بنوش !
اينجا بهار آمده اما به جان تو
حتي گلي سر از زمين تشنه داغ تو بر نكرد
وارطان بخند !
زيرا هزار گريه خونبار چشم تو
در قلب سنگ و سرد زمستان اثر نكرد
***
وارطان بهار دختر معصوم يادت است ؟
بيچاره سخت
سيلي خور زمانه سرماييان شدست
بيداد نامراد نهنگين نهاد برف
از او شكست سينه و دندان و پا و دست
اما تو همچنان زخنده خود وا مگير لب ...
***
در جاجرود
در قبر خويش
در سرسراي خانه پهن و ستبر خويش
اكنون تو پيش از آنكه تو را سنگ بشكنند
وارطان بجنب !
وارطان بخند !
وارطان !
بهار !
شمشير زهرناك خشم زمستان به سوي توست !
وارطان بخند !
وارطان نمير !
زيرا كه آبروي بهار آبروي توست .....
وارطان !
بهار !
وارطان بخند ......
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در این بی بهاری
به احمد شاملو و وارطان سالاخانیان که هردو پیش از هر بهار به تکرار به خاک افتاده اند ....
و سكوت و تحمل ،ناتواني ...
از شهري سخن مي گويم كه در آن شهر خداييد!
ديري با من سخن به درشتي گفته ايد
خود آيا به دو حرف تابِ تان هست؟
تابِ تان هست؟
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
تیر 1387
اردیبهشت 1387
اسفند 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اسفند 1385
آبان 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
