...غـــیاب بـــــزرگ چــــنین بــــود

شکاف چرک

دست مرا چه كسي شكسته است ؟

_ اين سوال را هر شب وقتي كه ناي نوشتن نيست كودكانه از خويش مي پرسم _

آيا همين جماعتي كه ماه را به شاخ گاو مانند مي كنند ؟

همين جماعتي كه خورشيد را قحبه اي مي دانند كه خود را روي شهوت وافر مردان ريز ريز خاك مي

گسترد ؟

يا اين كساني كه تمام چركهاي ذهن هاي متعفن شان را شبها در خاموشي مجهول شهر

توي سينه پاره كارون مي ريزند ؟

بي قيد ياد شاملو مي افتم :

«ياران من بياييد ! بادردهايتان ...

و بار دردهايتان را در زخم قلب من بتكانيد !»

آيا كجاي اين مقال رفاقتي ميان رود و مردمان است ؟

اما تو ببين كه چگونه با چهره اي محق

چرك در سينه لطيف انسان ريخته اند ...

+نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم اسفند 1384ساعت1:20توسط ودود |

تَرا ...

ديوار نبسته اي گرد خود كه ببيني

انحصار چه مي كند

با پاهايت ، كه مي خواهند بروند

با دستانت ، كه مي خواهند بگيرند

وبا چشمانت ... ، كه عطف گاه جانت اند .

هرگز خود را ميان حجم سخيفي ول نكرده اي

كه موريانه شب خور جهل

روز و شب ات را

_ چوب وار _

لقمه كند ...

من ، منم كه ديوار بسته ام

و در برابر داور نشئه ي اين به ظاهر ميدانك ، اقرار مي كنم :

دستانم را توان نمانده كه بردارند ،

بشكنند ،

يا غبار سر بسترند

خشت هاي محمول خود نهاده را ...

+نوشته شده در دوشنبه یکم اسفند 1384ساعت2:12توسط ودود |